John
Een bevoorrecht mens
John van den Berg, 48 jaar, single Dad, vader van Jorn. Sinds jaar en dag heeft mijn leven afgehangen van de sport. In diverse takken van sport mocht ik mijn kunsten vertonen en vaak nog op een verdienstelijk niveau. Het gaf mij een enorme drang naar prestatie, het bracht me bij vele mensen het respect en waardering, het gaf me bovenal een prachtig sociaal leven met vele vrienden en kennissen. Ik leerde te incasseren bij het verlies, ik leerde het heerlijke gevoel van winnen …… en ja zelfs het gevoel van “kampioentje” kennen. Het gaf mij de positieve energie om te functioneren in mijn werk, in mijn leven, en in mijn relaties met anderen. Kortom…. het heeft mijn fantastische leven gevormd.
De sport was voor mij altijd tweeledig, het gaf mij zo veel plezier dat ik naast het actieve spelen als vrijwilliger andere spelers en teams begeleidde en zelfs de vereniging op sleeptouw nam door ondersteuning te bieden in diverse technische bestuursfuncties. Wat het me voor 6 jaar terug ook bracht was een blessure, een fikse blessure !!! …… roofbouw op het lijf bracht een einde aan een lange periode prestatieve sport. De negatieve energie welke ik kreeg, en tot op de dag van vandaag nog af en toe heb, hadden en hebben vat op mij en mijn gezondheid, met alle gevolgen van dien. Maar, …….. mag ik klagen?
Voor 2 jaar terug ben ik op de mountainbike gestapt om toch maar zo veel mogelijk in beweging te blijven, fietsen is het enige wat het lijf op dit moment toe staat. Het mountainbiken bracht mij (in actieve zin) weer bij Mark, mijn oude squashmaat. Al snel was het plan geboren om in klein gezelschap “de ardennen” te gaan bedwingen. Mark nam ook Johan, een “Duchenne Hero” van het eerste uur mee.
Johan vertelde ons over het doel waar deze jongens voor fietste: “de ziekte van Duchenne”, dat verhaal kwam behoorlijk binnen. Ik kon, en kan me tot op de dag van vandaag nog steeds niet voorstellen hoe een leven eruit ziet zonder vooruitzichten. Vooruitzichten waarin ik als kind wel keuzes heb mogen maken om mezelf te ontwikkelen en te mogen genieten van een fantastische jeugd. Ik kan mezelf niet indenken hoe het zou moeten zijn, dat tegen de tijd dat je echt beseft waar het in het leven om draait. Je vervolgens in een rolstoel terecht komt, waarbij je maar hoopt dat je er je hele jeugd in mag blijven zitten, omdat je weet dat vele “duchenne” patiënten nooit de kans hebben gekregen om “echt” volwassen te worden.
In Oktober 2011 werd ik door Mark gevraagd om bij de Duchenne Heroes 2012 Challenge als vrijwilliger te gaan ondersteunen. Maar zoals altijd nam de prestatiedrang bij mij de overhand en riep direct, ….. als ik ga, dan ga ik op de fiets. In al die jaren ben ik een prestatieve sporter geweest en ….. ik kon het echt niet laten. Inmiddels zijn de eerste trainingen afgerond en zal het in September moeten gaan gebeuren.
De doelstelling is duidelijk , fietsuh met je kadaver !!!! Maar……….. vooral een zo groot mogelijke bijdrage leveren voor onderzoek van deze verschrikkelijke ziekte. Kijk op mijn weblog voor meer informatie over mijn aanloop naar Duchenne Heroes 2012: http://members.upc.nl/j.vandenberg36/
HELPEN JULLIE MEE ???
